روش تست مایع نافذ، یک روش موثر برای تشخیص ناپیوستگی هایی است که در سطح فلزات غیرمتخلخل و مواد دیگری مثل پلاستیک ها، شیشه و سرامیک ها وجود دارند.

انواع ناپیوستگی های قابل تشخیص به وسیله ی این روش، ترک ها، درز جوش های سرد ، روی هم افتادگی ها، ناخالصی های لایه ای و تخلخل ها هستند.

مایع نفوذ کننده شامل رنگی است که به راحتی در نور سفید نمایان است و همینطور شامل رنگ فلوئورسنتی است که به وسیله ی نور سیاه(فرابنفش) قابل رؤیت استنفوذ این مایع به وسیله ی فرو بردن، اسپری کردن، برس زنی و یا روانسازی اعمال می شود. پس از اعمال نفوذ، زمان کافی به قطعه داده می شود تا نفوذ کننده به تمام درزها نفوذ کند. قبل از هر تست LPT، تمام سطح و تمام محیط های مجاور با فاصله کمتر از ۲۵ میلی متر(یک اینچ) باید خشک و عاری از هر نوع آلودگی مانند روغن، گریس، پرز، روانساز جوشکاری، آلودگی های جوش، رنگ  و هر چیز خارجی که می تواند باعث پوشاندن منافذ سطح می شود، بشود؛ در غیر اینصورت، آنها مانع انجام تست می شوند.

انواع روش های تست مایع نافذ:

 

  • روش بدون فلوئورسنت(رنگ مرئی)

تست مایع نافذ

 

  • روش فلوئورسنت

روش فلوئورسنت تست مایع نافذ

مزایا:

  • این روش، حساسیت بالایی نسبت به ناپیوستگی های کوچک سطحی دارد.
  • در این روش، قطعات کمی محدودیت دارند. برای مثال قطعات فلزی و غیر فلزی، مغناطیسی و غیرمغناطیسی، هادی و غیرهادی قابل بازرسی اند.
  • مناطق و حجم های بزرگی از قطعه می توانند به سرعت و با قیمت کم بازرسی شوند.
  • مناطقی با اشکال هندسی پیچیده به طریق عادی بازرسی می شوند.
  • نشانه ها به طور مستقیم روی سطح یک بخش تولید می شوند و یک نمایش بصری از عیب را نمایان میکنند.
  • با استفاده از قوطی های افشانه اسپری، مواد نفوذ کننده قابل حمل شده اند.
  • مواد نفوذکننده و تجهیزات مربوطه، نسبتا ارزان اند.

 

معایب:

با وجود موثر بودن این روش به علت سادگی و دقت آن، این روش نیز سهم خود را از معایب دارد.

این روش تنها می تواند عیب های روی سطح را تشخیص دهد بنابراین برای عیب های زیرسطحی، استفاده از روشی مانند تست ذرات مغناطیسی(MPT) مناسب تر است.

همچنین این روش، تنها در سطوح صاف، انجام می شود که ممکن است برای بعضی قسمت ها نامناسب باشد.